تایپوگرافی یا هنر چیدمان حروف، یکی از پایههای اصلی هویت بصری است که اغلب کمتر از لوگو مورد توجه قرار میگیرد. در حالی که لوگو نماد برند است، فونت صدای آن را تعیین میکند. فونت سریف با خطوط کلاسیک حس سنتی و اعتبار میدهد؛ فونت سنسسریف مدرن و مینیمال است؛ و فونتهای دستنویس صمیمیت و خلاقیت را القا میکنند.
انتخاب فونت باید با لحن کلامی برند هماهنگ باشد. برندی که در شبکههای اجتماعی با لحن دوستانه و شوخطبع صحبت میکند، نمیتواند از فونتی خشک و رسمی در طراحیهایش استفاده کند. ناهماهنگی بین لحن نوشتاری و بصری باعث سردرگمی مخاطب و کاهش اعتماد میشود.
خوانایی در تایپوگرافی اولویت مطلق است، بهویژه در طراحی وب و اپلیکیشن. فونتهای زینتی شاید در پوستر جذاب باشند، اما برای متنهای طولانی یا رابط کاربری مناسب نیستند. طراحان حرفهای معمولاً یک فونت برای عناوین و یک فونت مکمل برای متن بدنه انتخاب میکنند تا هم زیبایی و هم کارایی حفظ شود.
سلسلهمراتب بصری با اندازه، وزن و فاصله حروف ایجاد میشود. وقتی مشتری به وبسایت یا کاتالوگ نگاه میکند، باید بتواند در چند ثانیه تشخیص دهد کدام بخش عنوان است، کدام توضیح و کدام دکمه اقدام. بدون سلسلهمراتب درست، حتی زیباترین طراحی هم ناکارآمد خواهد بود.
در برندینگ فارسی، توجه به فونتهای با پشتیبانی کامل از حروف فارسی و اعداد ضروری است. بسیاری از فونتهای خارجی در نمایش «ی»، «ک» یا اعداد فارسی مشکل دارند. فونت وزیرمتن و مشابه آن برای محیط دیجیتال فارسی انتخابهایی اثباتشده هستند.
تایپوگرافی برند باید در همه نقاط تماس با مشتری یکسان باشد: از ویزیت کارت و سربرگ گرفته تا ایمیل، اینستاگرام و بستهبندی. تعریف یک برندبوک تایپوگرافی که مشخص کند در هر بستر از چه فونت، چه اندازه و چه فاصلهای استفاده شود، از انحراف بصری جلوگیری میکند و هویت برند را مستحکم میسازد.
این مقاله به صورت اختصاصی توسط هیات تحریریه آوا نگار تهیه و منتشر شده و هرگونه کپیبرداری از آن منوط به کسب اجازه کتبی از این موسسه میباشد.
طراحی لوگو
برندینگ
تبلیغات